Trzymam w ręku tomik wierszy,

cienkie kartki obraca wiatr,

zagubiłem w hałasie serca

ciepły ślad.

Przez otwarte okno wpada

daleki głos znajomy jak noc,

szepcze twoje imię i siada

na brzegu ust jak ptak.

Jak odnaleźć cię w środku dnia?

Pustymi biegnę ulicami,

mijam przystanki, mijam czas,

nie wiem, czemu znów zapominam

jak odnaleźć tę jedną z gwiazd,

co się w twych oczach zagubiła,

powiedz, jak znaleźć jeszcze raz

miłość, która w nas przecież była.

Zasłuchany we wspomnienia,

które pojawiły się znów,

przyszły do mnie razem z jesienią,

szumem słów.

Już od dawna nic się nie zmienia,

tylko ten głos, znajomy jak noc,

cichnie szeptem twego imienia

na brzegu ust jak ptak.^[1]