Jak szybko upływa życie,

Jak szybko mija czas,

Z ojczyzny na „wywczasy”

Jedziemy wszyscy wraz.

Jak smutne nasze życie

Na polu spędzamy,

Wśród ziemi i okopów

Zwolnienia czekamy.

Nasz Führer – chłop morowy,

Kochany z niego chłop,

Wszystkim zawraca głowy,

Chociaż żonaty szkop.

Mamy Hunderszefa,

Co nam tłuszczu nie da,

Siły się ulatniają,

Pracować wciąż trzeba.

Codziennie kaszę z marchwią

Na obiad nam dają

I jeszcze naszej pracy

Wcale nie uznają.

Są tu morowe chłopcy,

Panienki ładne są,

Lecz nam to nic nie znaczy,

Za domem tęskno nam.^[1]