Ulicą idę, mrok wokoło, w oknach światła

I nagle jakaś postać krzyk wydała z gardła

„Hej, brachu, kopsnij szluga, biednemu daj na chleb –

Inaczej w łeb, inaczej w łeb”.

Ref.:

I jak tu nie być dobrym, jak nie być szczodrym

Jak ludziom nie pomagać, kiedy są w potrzebie,

Z miłością traktuj ludzi, jak święty żyj

Inaczej w ryj, inaczej, brachu, w ryj.

W pracy mam ciepło, zresztą lubię to co robię,

W nogi mam ciepło i nie leci mi na głowę

Tylko dyrektor wkurza mnie wciąż prosząc o przysługę

„Kochany, mógłbyś dzisiaj zostać nieco dłużej?”...

Żona – ach – któż nie kocha żony

Ten cud specjalnie dla mężczyzny jest stworzony.

Lecz czemu Boże, dałeś kobiecie dar wymowy –

Nie dość, że gada to z pomysłem wyskakuje ciągle nowym!

Jak widać z powyższego, przez wszystkie życia męki

Chcesz, czy też nie, przejść musisz tak, jak święty.

I ta świadomość by wykończyć mogła cię,

Gdyby nie jedna mała ale ważna rzecz:

Ja też czasami kogoś o coś bardzo proszę

I wiem, że nie odmówi. Czemu? – Bo nie może!

I cieszę się jak dziecko, gdy koleś męczy się,

Z uśmiechem wymuszonym śpiewając słowa te:

Ref.:

I jak tu nie być dobrym, jak nie być szczodrym

Jak ludziom nie pomagać, kiedy są w potrzebie,

Z miłością traktuj ludzi, jak święty żyj

Inaczej w ryj, inaczej, brachu, w ryj.^[1]