Dlaczego wciąż od nowa

jesteśmy tak uparci,

jak tęcza kolorowa,

jak brzeg i fala,

jak bieg zegara,

jak lot Ikara

do gwiazd.

Dlaczego wciąż jak ptaki

co dzień, co noc bez końca

gonimy ślad Itaki,

za horyzontem

bo tam jest mądrzej

bo tam podobno

jest raj.

W górze błękit nieba,

w dole zapach ziemi,

a nam tak brakuje

skrzydeł i korzeni.

Dlaczego wciąż śpiewamy

obłoki jak z Dylana,

ballady jak aksamit,

tak pełne pytań

i serca bicia,

a odpowiada

nam wiatr.

Może to coś znaczy,

może tak być musi,

aż jak ćmy na finał

anioł nas obudzi.

Dlaczego wciąż od nowa

jesteśmy tak uparci,

jak tęcza kolorowa,

jak brzeg i fala,

jak bieg zegara,

jak lot Ikara

do gwiazd.^[2]