Tam gdzie las najpiękniej rośnie,

a wśród lasu łąki,

dzięcioł stukał i stukając

wykuł dwa pierścionki.

Myśmy dzisiaj je znaleźli

chodząc wśród paproci,

księżyc srebrzył te pierścionki,

słońce je pozłoci.

  Jakże nam się nie zakochać,

  nie zapatrzyć się bez miary,

  jakże nam się nie zaręczyć

  srebrnym dzięciołowym darem.

  Jakże nam się odtąd rozstać.

  jakże się nie widzieć,

  dziś wieczorem księżyc przyjdzie,

  przyjdę ja i przyjdziesz ty.

Jarzębina pewnie kocha,

bo się też rumieni,

kwiatom w trawach przytulonym

świerk użycza cienia.

Nam tu także nie zabraknie

miejsca na spotkanie,

a policzkom krwi nie braknie,

choć ich nic nie rani...

  Jakże nam się nie zakochać...^[1]