Jam Polak znany z niedoli,

z grobu wyziera istnienie;

Pokutuję z Stwórcy woli

Za mych przodków przewinienie.

/Boże nasz, Boże nasz,

Wszak niedolę naszą znasz!/bis

Wpośród zimna, głodu, śniegu,

W lichej, wytartej odzieży,

Troskliwie czuwam w szeregu,

Nim śmierci zegar uderzy.

/Co za los, biedny los!

Gdzie powołał zemsty głos./bis

Walczyłem za całość matki,

I za byt jej szczęścia błogi;

Sześć miesięcy nie znam chatki!

Walczyłem za skarb mój drogi.

/Niczem ból, niczem zgon!

By wolności zakwitł tron./bis

Walczyłem w krwawym odmęcie,

Dziesięć bitew wieńczy skronie!

Każdej dotrzymałem święcie

W miłych towarzyszów gronie.

/Swobodo, swobodo!

Stań się synów nagrodą./bis

Lecz cóż widzę? Ach dla Boga!

Krew się w żyłach moich ścina;

Gdym się ujrzał w ręku wroga,

Śmierci dobija godzina.

/Co za los, biedny los!

Gdy powoła zemsty głos!/bis

Zamykam oczy strudzone,

Już nie ujrzę więcej wroga!

Serce niczem nie spodlone

Przenoszę w oblicze Boga.

/Idę tam, spieszę tam,

Gdzie wolności szukać mam./bis

Drogiej matce i kochance

Łączę ostatnie westchnienia,

Braciom krwią oblaną lancę,

Przyjaciołom te wspomnienia:

/Żegnam was, żegnam kraj!

Żegnam luby ziemski raj!/bis

Jeszcze raz oczy otwieram,

Hura! Krzyczą towarzysze

Dla wolności tu umieram,

Z wolnych imion listę piszę.

/Co za los, biedny los,

Gdzie pozostał zemsty głos?!/bis^[1]