Tyś mi mówiła jam ci tak wierzył,

Jak słowom świętych aniołów niebie

I chwilkę w życiu jak w niebie przeżył

co dzień godniejszym stając się ciebie

Bóg, stań się wyrzekł pod twemi słowy

Myśl się w mej duszy natchnień stworzyła.

I najświetniejszy wieniec laurowy

Świat obiecywał tyś mi mówiła...

Jak w męczenniku, co dzień wzrastała

Wola wmem ciele w duszy mej siła

Walka tak łatwa próba tak mała

zwyciężyć siebie tyś mi mówiła!

Niejedno szczęście w wiecznym pogrzebie

już mi zabrała w życiu mogiła.

Anioł mój tylko czuwając w niebie

Płakał nade mną tyś mi mówiła...

J odtąd znowu, na piękną ciszę

Jak brzask co ziemi zorze rozsyła

Tak w duszy mojej wszystkie klawisze

zabrzmiały wróżbą tyś mi mówiła!

Wyrwane z ciężkich więzów tęschnoty

Biło się serce pierś dziękczyniła.

za tyle szczęścia za tyle cnoty

W obliczu Boga tyś mi mówiła...

Tyś mi mówiła we wspomnień gwarze

Dziś rozłączony z natchnień pociechą

Widzę cię dotąd i dotąd marzę

i dotąd słyszę błędnych słów echo.