A za tego króla Jana,

Co to po łbach bił pogana,

Przyszły posły i rozjemce:

„Ratuj królu giną Niemce!”

Turek na nas następuje,

Szyjom naszym śmierć gotuje,

Naszym wieżom księżyc w nowiu,

Naszym dziatkom chrzest z ołowiu.

Jak zdobędą Wiedeń stary,

Krwawo poczną uczyć wiary,

I postawią ciężkie stopy,

W samem sercu Europy.

Król się porwał rozgniewany,

Wara – krzyknął – bisurmany,

Na to słońce co nam świeci,

Trząść z buńczuków waszych śmieci.

Za trzy zorze i trzy noce

Polska wiara Turka grzmocę

Aż się szczerbi kosa śmierci

Na buńczukach z końskiej sierści.^[1]