Wiatr łopoce w proporcach,

Ciemno choć wykol oko,

Wśród książęcego dworca

Wszystko już śpi głęboko.

Śpi wartownik przy bramie,

Kucharze przy bratrurach,

A książę śpi w piżamie

Z kosmatej skóry tura.

W każdym kącie ktoś chrapie –

Ludzie, psy, gonokoki,

Lecz po schodach coś człapie,

Słychać tam jakieś kroki!

Powstał książę, wdział spodnie,

Obraził słownie matkę,

Chwycił w rękę pochodnię,

W drugą chwycił armatkę,

Drzwi rozwarł, spojrzał w sionkę

I myśli: – Czy mi śni się?

Bo ujrzał swą małżonkę

W brejtszwancowej pelisie.

Była to babka harda,

Taka żwawa jak fryga,

Pikantna jak musztarda

A piękna jak Fatyga.

Książę bąknął niemądrze

Że szedł wypuścić kota

I spytał: – A dokądże

Ty łazisz, moja złota?

Zaś ona wyjaśniła

Poprawiając odzienie

– Na łyka wyłaziłam,

Bo męczy mnie pragnienie...

Jej mąż, uspokojony

Rozjaśnił pulchne lico

I rzekł czule do żony:

– Mojaż ty pijanico!

Tutaj cmoknął ją w głowę,

Tu i ówdzie ją głasnął,

Wlazł w poduszki puchowe,

Ziewnął, pierdnął i zasnął,

Zaś księżna w saloniku

Bawiąc się złotą szpilką

Myślała o tym łyku

Wymienionym przed chwilką

jak po licznych potyczkach

Łyczka wraz z księżną panią

Musiała wleźć na łyczka,

Bo łyczek bał się na nią^[1]