Uśmiech jej coś w sobie ma...

Chociaż nieuchwytny tak,

Lecz on właśnie urzekł mnie.

Chociaż ją z widzenia znam

I jej twarz w pamięci mam,

To tak mało o niej wiem.

A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech –

Czy ze mnie drwi?

Uśmiech, w którym trwa od lat,

Fascynuje cały świat,

Bo cóż kryje uśmiech ten?

Smutek, nudę, może fałsz,

Żal do minionego dnia,

Któż odpowiedź na to da?

A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech,

Czy ze mnie drwi?

Dużo starsza jest, to fakt,

O niecałe pięćset lat,

Lecz cóż dla mnie znaczy to?

W Luwrze wisieć trudno tak,

Może więc doczekam dnia,

Że wyjść zechce ze swych ram?

A ona, a ona nie mówi nic.

Jej uśmiech, ten uśmiech,

Czy ze mnie drwi?^[2]