Oto jesień tak smutna, wietrzna i drapieżna,

że zda się, chwilą każdą prowadzi w podziemną

mogiłę, gdzie nas czeka długa noc bezśnieżna –

mogiłę wiekuistą i jak rozpacz ciemną!

Liście, co wypuściły w kwietniu pęd , bezsilne,

któremi potem czerwiec łagodził upały,

teraz zczerniały błędne – wicher oszalały

ciska je o ziemię, zbija w kurhany mogilne.

Ale wiem, że bogata w skarb życia i siewy,

powróci stara ziemia na drogę słoneczną

że nie liściom nucić swoje nikłe śpiewy,

lecz drzewom górnie rosnąć i głosić pieśń wieczną.

Ze na ciałach umarłych nowe życie wskrześnie

i zmartwychwstania narcyz zakwitnie radosny –

to wam mówię, o liście, stargany boleśnie

ja, wasz brat, który z wami też nie ujrzy wiosny.^[1]