Choć nie wiem, kto to jest,

i nie wiem, skąd go znam,

czasem spotyka mnie

jesienny śmieszny pan.

Parasol wielki ma

i zmartwień trochę też,

przez pusty idzie park

w czerwony liści deszcz.

Lecz gdy ostatni liść

ze smutnych spadnie drzew,

on razem z białą mgłą

rozpływa się...

Gdy park pożółknie znów,

powróci znowu tam

jesieni szukać barw,

jesienny śmieszny pan.

A wtedy spotkam go

i pójdę z nim przez park,

on będzie blisko tak

mych rąk, mych warg...

Gdy świat pożółknie znów

i biała wzejdzie mgła,

będziemy razem szli,

jesienny pan i ja...^[1]