Kiedy liście z drzew

a włosy z głów,

a z krzyku w szept

przechodzi znów

narzekanie ptaka...

Na ławicach ud

słabnący skwar,

bielizny chłód

i czegoś żal,

że tylko płakać.

Bogata lata antologia,

bezwstydna cudnie,

zgłębiana co dnia

gdy w ramion twoich sanatoria

dostałem skierowanie.

Skończone lata passo doble,

co było dobre nie jest dobre,

co było święte już przeklęte –

jesienne przeklinanie....

Nie myśl tak,

że tylko to, że

oczy masz

jak ciemny orzech,

mych wędrówek

byłaś morzem

niemal Karaibskim.

Bo było coś

ponadto

raz legato

raz staccato coś

co lśniło ponad wszystkim.

Została talia do tarota

i poczekalni pustej knock out,

gdzie stukot kół pociągu dotarł,

po prostu zwalił mnie z nóg.

Skończone lata passo doble

co było dobre, nie jest dobre,

co było święte już przeklęte

twym szeptem – jak on mógł!^[1]