Te same mury od rana

Te same stoły odrapane

Te same twarze, te same słowa

Od lat już bardzo dobrze znane

To same miejsce już od lat

Ci sami ludzie obok Ciebie

Twój mały półprywatny świat

Czy tylko Twój, Ty nie wiesz

Nie wiesz nie, czy tylko Twój

Ty nie wiesz nie

Z nadzieją patrzysz na kufla dno

Zostało jeszcze trochę piany

Tam Afrodytę wypatrzyć chcesz

Lecz wzrok Twój już pijany

I znów wychodzisz z piany pijany

Z przybitą do ramion głową

Szukasz gdzieś wyjścia lecz

Wokół ściany zamknięte w krąg

Zamknięte w krąg

Z nadzieją patrzysz na kufla dno...

I znów wychodzisz z piany pijany...^[2]