Boję się o ciebie, mój niekochany.

W ciemnej ciszy twojej czaszki

ty może wreszcie mnie usłyszysz.

Jesteś moją celą, choć nie ma straży.

Dopóki więzisz mnie w sobie, będziemy razem.

Miałeś moje ciało, a chciałeś więcej, więc póki żyjesz

będę panią i niewolnica twej pamięci. Nie chcę tej

miłości. Jest niemożliwa. Uwolnij siebie i mnie.

Nie pamiętaj mnie. Nie zadręczaj się. Uspokój się.

Znam twe nieudane sny i mroczne lasy twej pamięci.

Znam z imienia wszystkie lęki. Jeden z nich to ja.

Uwierz mi. Uwolnij mnie.

Jeżeli kochasz, to nie pamiętaj mnie.

Jeżeli kochasz, to uwolnij mnie.

Boję się o ciebie, mój niekochany, jak długo będziesz

umiał wierzyć, że jesteś panem, a nie sługą.

W celi twego mózgu, spętana w zwoje i zapisana

w pamięci - nie będę twoja.

Trzymaj mnie pod kluczem w komorze serca.

Ale i wtedy, jestem pewna, że nie osiągniesz wiele

więcej. Nie chcę tej miłości. Pozwól mi odejść.

Uwolnij siebie i mnie.^[2]