Jest kraina, w tej krainie,

Kędy dzielny żyje lud

Stara Wisła z dawna płynie,

Najpiękniejsza z naszych wód.

A gdy wiosną prysną lody

I zabłyśnie piękny maj,

Wnet roztacza swoje wody

I oblewa luby kraj.

Z wiosną po niej mkną galery,

Omijają z dala ląd,

Albo statek siłą pary

Łamie szparko bystry ląd.

O kochanko nasza miła,

Powiedz szczerze, powiedz mi,

Czemuś miłość rozbudziła,

Która dla cię w sercach tkwi.

Nim twój strumień kraj obleci,

Ileż razy prądy twe

To uniosą matce dzieci,

To wycisną braciom łzę;

Z każdą wiosną twej swawoli

Pozostawisz zniszczeń ślad,

To na ojców naszej roli,

To śród naszych starych chat.

Lecz choć potok twój się sroży,

Choć po drodze wszystko rwie,

Jednak dobry lud nasz hoży

Swą kochanką ciebie zwie.

I choć skargi nieustanne

Obwiniają zawsze cię,

On wezwawszy Marię Pannę,

W twe objęcia rzuca się!

Więc pomimo takie żale,

Ty się trzymaj naszych stron,

Gdzie kochają twoje fale,

Gdzie brzmi dla cię piosnki ton!^{[1], [2]}