Jest obok nas

Ślepy wstyd, gorzki żal, zapomnienie

Prawd, którym czas

Zmącił kształt, oblekając milczeniem.

I tylko myśl jedno toczy

By wstyd ten przejrzał na oczy.

Sumieniem wypełnił tęsknotę,

by móc sobie powiedzieć, że:

Nie jestem z tych, co sieją wiatr

Nie jestem z kłamstwem za pan brat.

Nie umiem wróżyć z cudzych kart

Łajdaczyć się, przeklinać świat.

Z pokornych póz nie biorę nic

Zabijam strach, by z niego drwić.

Mam jeszcze w sobie siłę tą

By wierzyć w sny…

Jest pośród nas

Taka chęć, żeby było inaczej.

Choć jeden raz

Przeżyć dzień aż do dna, do zatraceń.

Gdy chęć ta ogniem rozpali

Zadusi pieśń gorzkich żali.

Dopełni krzepiącą tęsknotę

By móc sobie powiedzieć, że:

Nie jestem z tych, co sieją wiatr

Nie jestem z kłamstwem za pan brat.

Nie umiem wróżyć z cudzych kart

Łajdaczyć się, przeklinać świat.

Z pokornych póz nie biorę nic

Zabijam strach, by z niego drwić.

Mam jeszcze w sobie siłę tą

By wierzyć w sny…

Jest pośród nas

Taki gniew oszukanych nadziei.

Lecz przyjdzie czas

Co bezsilnych w mocarzy zamieni.

Gdy Bogi losy odmienią

Gniew ten zakwitnie zielenią.

Nasyci łaknących spełnieniem,

by móc sobie powiedzieć, że:

Nie jestem z tych, co sieją wiatr

Nie jestem z kłamstwem za pan brat.

Nie umiem wróżyć z cudzych kart

Łajdaczyć się, przeklinać świat.

Z pokornych póz nie biorę nic

Zabijam strach, by z niego drwić

Mam jeszcze w sobie siłę tą

By wierzyć w sny…

One są!^[1]