Już cienie wpełzają od drzewa w południe.

Powietrze nad ziemią faluje i drga.

Znów zegar zapomniał wydzwonić dwunastą.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.

Czas utknął w pół drogi jak człowiek zmęczony,

W gałęziach z westchnieniem zatrzymał się wiatr.

Tak samo jak wtedy, tak samo jak wtedy...

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.

Iskrami rumianku dopala się trawa,

A we mnie wspomnienie nie gaśnie, lecz trwa.

I wracam, unosząc Twój obraz w pamięci.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.

Jest wszystko tak samo, a jednak nie tak.^[2]