Jest żonderka, jest pancerka,

Cztabdart chwali się,

Kra w – kwaszule ciągle stęka –

Geszeft idzie źle.

Lecz najmilsze ze wszystkich, wierzcie mi,

Jest komando, a nazwa jego brzmi:

Tewuel, tewuel – to nasze morowe komando,

Tewuel, tewuel – to wiara dobrana jest!

Przy maszynie z kartoflami obijamy się,

Jedno krzyczy, drugie śpiewa, a ta trzecia klnie.

Wtem nadchodzi Herr Schneider, wielki zuch,

Zły jak diabeł i krzyczy za dwóch!

Sabotaż, sabotaż, Herr Schneider za maszynę chwyta,

Este, este, nasz Heftling przed nim zmyka.

Kuchnię mamy przyzwoitą,

A w niej zupy dwie

I kucharki, co wciąż liczą,

W nocy i we dnie.

Masło, boczek, słoninę, biały chleb,

Wszystko mamy dla własnych potrzeb.

Tewuel, tewuel – to nasze morowe komando,

Tewuel, tewuel – to wiara dobrana jest!^[1]