Jesteś, dziewczyno, tęsknotą,

Jesteś, dziewczyno, rozstaniem.

Wiem, że gdy lata przeminą,

Będziesz mi znów powitaniem.

Będziesz, dziewczyno, spiekotą,

Będziesz, dziewczyno, pragnieniem,

Będziesz i słońcem i cieniem,

Rzeką i rwącym strumieniem.

A jeżeli zechcesz, dziewczyno, to będziesz

Złotą pszczołą, a ja kwiatu wnętrzem.

A gdy zechcesz odejść, pożegnasz mnie jak

Pszczoła, która opuszcza swój kwiat.

Bądź dla mnie nawet zmartwieniem

I zwykłą, codzienną troską,

Oddechem ulgi lub smutku westchnieniem,

Bo jesteś moją miłością.^[2]