Jest wiatr, co słów porwał sto

i uniósł gdzieś daleko

są usta, co milczą, bo

nie wiedzą jak powiedzieć, że są.

I noce wciąż pełne gwiazd

co płoną jak źrenice

są oczy, co milczą, bo

nie widzi nikt, nie spojrzy nikt w nie.

Wieczory, gdy w oknie trwam

i smutek gdzieś nade mną

są chwile gdy nie wiem sam

czy to już dzień, czy jeszcze ciemność.

Jest dźwięk, co wciąż wkrada się

w najcichsze myśli drgnienie

i serce jest niczym ptak

i serce jest tylko kamieniem.

A świty znów pełne zórz

i drżące ptaków śpiewem -

czy jesteś jak jeden świt

czy jak ten wiatr?.. nie wiem.^[1]