Księżyc zaszedł gdzieś za skalną granią

I na stawie rzuca poszarpany cień(1)

Znowu mgnienia chwil z watrą powstaną

We wspomnieniach znów zamkniemy przeszły dzień

 Jeszcze tyle gór na nas czeka

 Że namioty rozbijemy tam

 Jasne stawy i szumiąca rzeka

 Chcą otworzyć nam szczęśliwy świat

Wielkie słowa, tych nam nie potrzeba

Kiedy wspólnym rytmem serca biją dziś

Trochę chleba, trzeba, trochę nieba

Trochę stawu, w którym gwiazda ognia lśni

 Jeszcze tyle...

Dziś na nasze zamyślone twarze

Ogień rzuca tajemniczy czar

Jedna chwila rozśpiewanych wrażeń

Niech zawładnie wszystkim co jest w nas

 Jeszcze tyle...^[1]