Jeszcze zdążysz

zapiąć pasy przed odlotem

Jeszcze zdążysz

zapiąć torby przed podróżą

Jeszcze zdążysz…

W domu czeka zimny piec,

rozpal ogień, sparz herbatę,

usiądź przy mnie w blasku świec.

Zostań ze mną…

Niech tam sobie gada deszcz,

w domu ciepło jest i cicho,

możesz włosy w warkocz spleść.

Jeszcze zdążysz

zapiąć pasy przed odlotem

Jeszcze zdążysz

zapiąć torby przed podróżą

Zostań ze mną…

Świeżym ciastem pachnie dom,

nic już nie mów, zamknij oczy,

bądź po prostu sobą bądź.

Zostań ze mną…

Niech tam sobie gada wiatr,

pobędziemy razem w ciszy,

której przedtem było brak.

Nie jest za późno

zmieniać, budować.

Nie jest za późno

zacząć od nowa.

Jeszcze zdążysz

zapiąć pasy przed odlotem

Jeszcze zdążysz

zapiąć torby przed podróżą

Nie mów zawsze,

przecież wszystko zmienia się

jeszcze zdążysz zmienić banał

pisząc czasem mądry wiersz.

Nie mów nigdy,

słowo to przynosi żal

lepiej podziel swoją radość

z tymi co odchodzą w dal.

Nie jest za późno

zmieniać, budować.

Nie jest za późno

zacząć od nowa.

Jeszcze zdążysz

zapiąć pasy przed odlotem

Jeszcze zdążysz

zapiąć torby przed podróżą

Zrozum wreszcie,

że po nocy wstaje dzień,

burza niesie z sobą ciszę,

dzięki światłu pada cień.

Możesz zabrać,

dobre rady na zły czas,

dobre wróżby sennych marzeń

złotą plażę pośród drzew.

Jeszcze zdążysz

zapiąć pasy przed odlotem

Jeszcze zdążysz

zapiąć torby przed podróżą^[2]