Jezu miłości Twej,

Ukryty w Hostyi tej,

Wielbimy cud:

Żeś się pokarmem stał,

Żeś nam Swe Ciało dał,

Żeś skarby łąski zlał

Na wierny lud.

Dla biednych stworzeń Twych,

Co ostrzem grzechów swych

Zraniły Cię,

Włócznią, co w boku tkwi,

Otwierasz Serca drzwi,

By w Twojej Boskiej Krwi

Obmyły się.

I w Boskiem Sercu tam

Schronienie dajesz nam,

O Jezu mój!

By nas już żądłem swem

Wróg nasz nie dotknął w Niem,

By się przed piekła złem

Lud ukrył Twój.

Twe Serce tronem łask

I miłosierdzia blask

W Niem świeci się.

Panie! Ty widzisz sam,

Jak bardzo ciężko nam.

Więc grzesznym pozwól tam

Przytulić się.

O Jezu, Panie nasz,

Co nędzę naszą znasz,

Grzeszników zbaw,

By święte życie wieść,

A potem Tobie cześć

W niebiosach mogli nieść,

O Jezu, spraw!^[1]