Jezus malusieńki leży nagusieńki,

Nie dała mu, bo nie miała, Matula sukienki,

Ale klaska w rączki i nie czuje drżączki,

A gdzie spojrzy, rozkwitają wonnej róży pączki.

Rad jest z całej duszy, patrzy, gdzie wiarusy,

A co spojrzy, to posyła rączką im całusy,

Bo ten Edek wkrótce zagrał mu na dudce,

A ten Jasio we wtór brzęczy butelką po wódce.

Wszystkim naokoło z nimi jest wesoło,

Nawet Panna wraz z Józefem rozchmurzyli czoło.

Jezus rad w swej szopce, na sianeczka kopce,

I powiada: Matuleńko, to są dobrzy chłopcy!^[1]