Jezusa ukrytego mam w Sakramencie czcić,

Wszystko oddać dla niego, Jego miłością żyć!

On się nam daje cały, z nami zamieszkał tu;

Dla Jego Boskiej chwały życie poświęćmy Mu!

Wiarą ukorzyć trzeba zmysły i rozum swój,

Boć tu już nie ma chleba! To Bóg, to Jezus mój!

Tu Mu ciągłe Hosanna śpiewa Anielski chór.

A ta cześć nieustanna, to dla nas biednych wzór.

Dzielić z nami wygnanie Jego rozkosze są:

Niechże z Nim przebywanie będzie radością nią!

On wie, co udręczenie, On zna co smutku łzy;

Powiem Mu swe cierpienie, że serce z bólów drży.

O niebo mojej duszy, Najsłodszy Jezu mój,

Dla mnie wśród ziemskiej suszy Tyś szczęścia pełen zdrój!

Tyś w wieczerniku Siebie raz tylko uczniom dał.

W ołtarzu-ś się, jak w niebie, powszednim chlebem stał.

Chciałbym tu być Aniołem, co śpiewa ciągle cześć,

I z rozpromienionem czołem Tobie swe serce nieść.

Pozwól jasnym płomieniem błyszczeć tej lampce mej,

Dopóki zimnem tchnieniem śmierć nie zagasi jej.

Niech Ci aż do dnia zgonu miłości pienie brzmi;

Tu u stóp Twego tronu wierność przysięgam Ci.

O cześć Twą ciągle dbały chcę pójść koniecznie tam,

Gdzie wśród niebieskiej chwały Tyś szczęściem wszystkich sam.^[1]