Cantare o, o, o...!

Już czas, najwyższy już czas,

od ziemi się odbić choć raz

i zostawić daleko, daleko, daleko,

codzienne kłopoty i żal,

niech nas chmurki zaproszą, zaproszą

zaproszą na bal.

Wielka radość niech do nas przyleci,

przez błękitną dal...

Volare o, o, o, o

Cantare o, o, o, o

już czas najwyższy już czas

na luzie odfrunąć choć raz!

Gdzie bym nie była poszła i gdzie by nie rzucił mnie los,

wciąż mnie pilnuje i za mną wędruje ten głos,

zna się ma moich nadziejach, kłopotach i troskach,

ten głos przyjazny, głos, który wydaje mi rozkaz.

Volare...

Gdy życie z miną ponurą odmierza twój czas,

gdy jeszcze kart nie dostałeś, a już mówisz – pas,

skulone skrzydła twych ramion wyprostuj w zachwycie,

i weź na drogę ten refren, rzeźbiony w błękicie.

Volare...^[2]