Już noc, już sen

Już nie ma sił

By zmieniać świat i ludzi.

Śpij, cicho śpij!

Śnij wiarę w cud

Że kiedyś się obudzisz.

Skulony w wymiętej pościeli

Dogasasz resztką swej mocy

Jak płomień zdmuchnięty oddechem

Żelaznej, zroszonej snem nocy.

Więc przytul do piersi swej dłonie

Strudzone wysiłkiem bez końca

By stanąć na drodze w pół drogi

Choć ciągle daleko do słońca.

Twój los, twój trud

Przemilczy świat.

Odpłyniesz w zapomnienie.

W żelaznym śnie

Utulisz żal

Ocalisz swe istnienie.

Za oknem twój sen kolorowy

Rozkwita nutką radosną

I wszystko w nim pachnie maciejką

I wszystko pachnie w nim wiosną.

Jak długo w śnie pogrążony

Masz czas, by cieszyć się życiem.

Za próżne gesty niechciane

Sen ci odpłaci sowicie.

Już noc, już sen

Już nie ma sił,

by zmieniać świat i ludzi.

Śpij cicho, śpij

Śnij wiarę w cud

Że kiedyś się obudzisz!^[1]