Już umarł Stormy, dobry człek,

– Way, Stormalong John!

Nie ujrzy go daleki brzeg.

– Way hey, Mister Stormalong!

Więc wykop srebrnym szpadlem grób,

Śmiertelny wór z jedwabiu zrób.

Po desce zsunął się i już,

Nie pierwszy, nie ostatni plusk.

Zawilgły oczy, pal to sześć,

A nie był to zwyczajny deszcz.

We krwi miał morze, dzielnie żył

I dobry dla matrosów był.

Na zawsze znalazł cichy port,

Nie grozi mu wiejący Nord.

Strudzone żagle ściągał z rej

I nie bał się pogody złej.

Ach, umarł Stormy, umarł już.

Najlepszy matros wszystkich mórz.^[2]