Ostry nóż

Wchodzi w chleb

Deszcz okrusz–

Ków sypie się

Grzęznę w tłuszcz

Z oczu łzy

W ciepłych struż–

Kach płyną mi

To z cebu–

Li żółte młyńskie ko–

Ła przygniata–

Ją mnie do krom-

Ki Wsmarowa–

Li mnie od czo–

Ła aż po pię–

Ty i korzon–

Ki

Przyprawia–

Ją według kar–

Ty sól mnie szczy–

Pie w nos pieprz wier–

Ci a ja wca–

Le nie chcę być pożar–

Ty mnie nie spie–

Szy się do śmier–

Ci

– Jakim prawem starcy ludojady

Przyrządzają sobie tę kanapkę

Wrzeszczę przygnieciony i bezradny

Wciskam w tłuste masło łapki

Jeszcze sokiem z cytryn mnie spryskują

Żebym przed spożyciem skurczył się

Przecież ktoś się musi za mną ująć

Tak po prostu wszak nie zjedzą mnie!

Drgnął mój chleb

Unosi dłoń go wzwyż

Boże!

Czuję dech

Zgłodniały widzę pysk!

Może

To jest żart!

Czy śmiać się mam czy łkać?!

Patrzę

W lśnienie warg

Co zaczynają drgać!

Nagle

Otchłań ust

I zębów biała grań!

Woni

Zgniłej chlust!

Ruchomą widzę krtań!

Bronię

Się co sił!

Wtem trzask i mrok mnie skrył!

– Masło świetne

Chleb wspaniały

Człowiek z lekka

Był zgorzkniały^[2]