Trzymam nerwowo bilet w łapie

Pot spływa z czoła niczym Niagara

Kiedyś to nastąpi, kiedyś nas złapie

Postrach wagonów – obywatel kanar

A gdy lustruje zawartość przedziału

Odkrywa lekko swą połę płaszcza

Na twarzy ma kolor starych tramwajów

Najlepiej wówczas ukryć się chaszczach

To kanar! Jedyny na świecie wyraz twarzy

To kanar! Nie jeden na nim się już sparzył

To kanar! I jego bilet do kontroli

To kanar! Lub kontroler, jeśli wolisz

Ucieczka przed nim nic tu nie da

Złapie każdego na końcu świata

Zbledniesz ze strachu jak szkolna kreda

Do jazdy na gapę spadnie ci zapał

Czasami zdarza się, że masz bilet

Zrobisz w nim trzy dziurki śliczne

On bierze go w łapy i przeżywasz chwilę

Autobusowe doznania mistyczne

To kanar! Jedyny na świecie wyraz twarzy

To kanar! Niejeden na nim się już sparzył

To kanar! I jego bilet do kontroli

To kanar! Lub kontroler jeśli wolisz^[2]