Kiedy szef pośle cię po piwo,

To pomyśl sobie: – Niech ja stracę!

I kopnij się do kiosku żywo,

Bo coraz trudniej dziś o pracę.

Szef to tak prawie jak twój tato;

Raz skarci, raz pieszczotą muśnie,

Gdy szef oznajmi ci, żeś matoł,

Przyozdób twarz w barani uśmiech.

I bądź matołem w danej chwili,

Choćbyś miał cztery fakultety,

Bo szef przenigdy się nie myli,

Dlatego on jest szefem, nie ty...

Lecz i dla ciebie, choć żeś mały,

Jest także satysfakcji strefa:

Oto twój szef, choć tak wspaniały,

Nad sobą ma większego szefa...

I też mu dusza idzie w pięty,

Kiedy szef spyta go jowialnie:

– Czy pan jest niedorozwinięty?

On wówczas bąka: – Naturalnie...

Pomnijcie urzędnicy młodzi

Oraz wy, starsi wyjadacze;

Należy się na wszystko godzić,

Albo na prawie wszystko raczej...

Bo gdy z ust szefa padnie zdanie

Rzucone w gniewie, lub ferworze:

– A całujżesz mnie drogi panie!

To ty nie całuj go broń Boże!

Niech ci do głowy to nie strzeli, –

Zrób krok, lecz cofnij się z powrotem

I jęknij: – Gdzież bym się ośmielił

Chociaż po nocach marzę o tem...

Taka pokora szefa wzrusza,

Lice rozchmurzy wnet ponure

I mruknie: – Dureń, ale dusza...

Brawo! To znak, że pójdziesz w górę!^[1]