Więc podzielimy go przez pół:

Ja biorę tył, dla Ciebie przód

Lub, jeśli wolisz, możesz wybrać swoją część.

To będzie – resztę weź.

W połowie utnę, no i cześć!

Niech po połowie każdy swoje ma, co ma.

Co nas łączyło – już minęło, więc

Na pół wypada każdą dzielić rzecz.

Lecz zanim utnę, zastanówmy się,

Co warte pół dywanu? Nie? To nie!

Przetniemy w poprzek albo wzdłuż,

Na ukos nawet – byle już!

Na szczęście wszystko dobrze dzieli się na dwa:

Najsprawiedliwiej, szkoda słów.

Sprawdzony historycznie wzór,

Salomonowe: to pół – moje, Twoje- tam.

Co nas łączyło, znów o jedno mniej.

Jak pół dywanu to i tapczan też!

Lecz zanim utnę, zastanówmy się,

Co warte pół tapczanu? Nie? To nie!

Jak sobie życzysz! Skoro tak,

To teraz dawaj tutaj psa!

W tę stronę, albo raczej zaznacz kreskę wzdłuż.

I bądź tak dobra, powiedz mu,

Żeby nie merdał twoim pół.

Spójrz, jak spokojnie stoi moje. Dawaj nóż!

I, oczywiście, dowiedziałem się,

Że pies to człowiek, a ja – zgoła nie.

Jak się skończyło? – każdy wie:

Pies został cały... i my z sobą też!^[2]