Kielich pór roku zgłębiając wielekroć

Można dotrzeć do Stanów Zjednoczonych

Duszy Kiedy sprzeczności się ze sobą zetkną

Jedno jeszcze pragnienie nieodmiennie suszy:

Zgubić za sobą ból, gorycz i żal

W ostatnim skoku w nieskończoną dal.

Unieść się ponad spiekotę epoki

Śmignąć przez ściany dymów z jednego odbicia

Przeskoczyć wieczność w jednym mgnieniu oka

I pobić rekord świata w długości przeżycia

Opaść w zaświecie jak świetlisty szal

W ostatnim skoku w nieskończoną dal

Zaświat wygląda jak przedświat dziecięcy:

Jeśli wojna to tylko – z błękitem – zieleni

Popłoch – jedynie słonecznych zajęcy

Jeśli stronnictw rozgrywki – to stronnictw strumieni

Jeśli ofiara – to z wiatru i fal

W ostatnim skoku w nieskończoną dal

A w samym środku jest muzeum grozy

– Czarnych polonezów strojów i ustrojów

Poustawianych w nierozumne pozy

Jak płomieni języki zastygłe w podboju

I nikt nie pojmie szeptu ciemnych sal

W ostatnim skoku w nieskończoną dal

Zaświat to przecież – Kresy naszych marzeń

– Rajów utraconych w dzieciństwie – rubieże

Gdzie z kapeluszem w ręku mówią Twarze

– Miło znów Pana ujrzeć Panie Kazimierzu!

Gdzie uroczyście trwa najświętsza z gal

W ostatnim skoku w nieskończoną dal…^[2]