Kazimierzu, przewyborny

Młodzieńcze, czysty, pokorny:

/Niegdyś polski królewiczu,

A teraz nieba dziedzicu./bis

Ozdobo kraju naszego,

Wzorze cnót wieku młodego,

/Któż może ku Twojej chwale,

Uwielbić Cię doskonale?/bis

Gdyż tu w małości, dziecięcej,

W rozkoszy życia książęcej.

/Zupełnie światem wzgardziłeś,

A w Bogu się zatopiłeś./bis

Chwałę Jezusa miłego

I Maryi Matki Jego

/Całą siłą pomnażałeś,

Na tej i noce czuwałeś./bis

A ciało Twoje pieszczono

Jak srodze było martwione

/Postami, dyscyplinami,

Ostremi Włosienicami!/bis

Tak syn królewski na dworze,

Jak w pustelniczej komorze,

/Pełen cnót, bogomyślności,

Bogu służy w swej młodości./bis

O Boże, jakżeś łaskawy!

Że święte sług Twoich sprawy

/Tak wielce Sobie szanujesz,

Że w niebie Je koronujesz./bis

Przez Kazimierza zasługi,

Odpuść grzechów naszych długi

/Zbawnaś od wszelkiego złego:

Doczesnego i wiecznego./bis

Uproś, święty Kazimierzu,

Abyśmy z Bogiem w przymierzu

/Trwali wiernie i statecznie,

Potem w niebie żyli wiecznie./bis^[1]