Okopy przemieniły się w złocisty parów,

Zarośnięty po brzegi w wierzb płaczące krzaki,

w płomienne – jak żołnierskie miłowanie – maki,

w pęki przytuli – białe, jak kity huzarów...

Słońce oblewa ogniem swym złotych pożarów

srebrne chorągwie wiklin i ostu szyszaki,

i husarię błękitu – rozśpiewane ptaki…

Szumią bylice na kształt zielonych sztandarów…

Tu konały narody, tu grzmiały armaty,

a dziś ptaki śpiewają i śmieją się kwiaty,

rumiane krwią poległych, ich sławą promienne...

Polsko! I ty zakwitniesz, jako te okopy...

Gwiazdą narodów będziesz, słońcem Europy,

wielka, można, świetlista – jak niebo wiosenne...^[1]