No i cóż z tego, że jest człowiekiem bystrym

Że błyszczy w świetle profesorskich głów

Piersiowa klatka intelektualisty

Zapadła jest niczym Mariański Rów

Nie można dla niej uszyć zbyt obcisłych swetrów

Wystarczy ocieplany kubrak jak dla psa

W obwodzie góra 40 centymetrów

Niczym perełki męskie sutki sterczą dwa

Kiedy kobieta do klatki twarz przytuli

Słyszy chroboty i anemii pieśń

Klatka się chowa gdzieś w odmętach koszuli

A gdy się znajdzie, to ją bardzo łatwo zgnieść

Zapadnięta, nieszczęśliwa jak bógwico

Na spacerze nie mogąca złapać tchu

Symbol triumfu homo sapiens nad gruźlicą

Klatka piersiowa, co wysokie ma IQ

Na plaży każdy z piersiowej klatki sarka

A na basenie słychać w szatni gromki śmiech

Gdyby do klatki wziąć wpuścić raz kanarka

To po kwadransie z braku tlenu ptak by zdechł

I taki cherlak nie zaciągnie cię do łóżka

Chociaż o łóżku permanentnie marzy on

Lecz z czym do łóżka, kiedy klatka jak wydmuszka?

Owszem, wydmuszka, jednak serce w niej jak dzwon

(Kiedy ją pstrykniesz tak leciutko, ot, z paluszka

Zrozumiesz co to znaczy dać fałszywy ton)^[1]