Mądre, dobre Anioły nie skąpią nam skrzydeł

Jak ptak wędrowny polecimy za granicę świata

By kiedyś ujrzeć wymarzoną tę Kolchidę

Tę wytęsknioną, która w pieśniach wciąż powraca!

która w pieśniach powraca

A przecież Bóg łaskawy

nas stworzył dla sławy

Na wieki wieków!

By sen o potędze się ziścił,

trzeba sypać gorzkim ziarnem,

chociaż życie jest marne.

Bo jesteśmy niepoprawni

wiekuiści ironiści!

Przetaczają się wiosny przez ciemny horyzont

A my jak dzieci smaku życia nie jesteśmy syci!

Czy nas pochwalą, czy pogardzą i wyszydzą?

Niech sczezną w popiół oświeceni troglodyci!

oświeceni troglodyci

Czy nas pochwalą, czy pogardzą i wyszydzą?

Niech sczezną w popiół oświeceni troglodyci!^[1]