W polskich sercach niby w żłobie

Leży dziś nasz Pan i Król.

My dziś radość czujem w sobie,

On nam w radość zmienia ból!

Jego miłość to sprawiła,

Że nas wszystkich zjednoczyła

W jeden węzeł, w jeden ślub.

Więc dzień zbawczy przybliżony,

Głaz grobowy odwalony

I w kolebkę zmienion grób.

Już nie w grobie, ale w żłobie

Z Bogiem wstaje polski ród,

Jakby skrzydła ręce obie

Wznosi, wielbiąc niebios cud.

Śmiało – śmiało, Boże ptaszę

Obleć całe plemię nasze,

Zanieś smętnym dobrą wieść:

Że nam w sercach Bóg się rodzi –

Gwiazda wschodzi, Polska wschodzi

Chwała Bogu, Polsce cześć! –

Oto z nami tułaczami

Cały klęka polski kraj,

Co chcesz, Panie, uczyń z nami,

Ale Polsce wolność daj!

Przyjmiem chętnie z Twojej ręki

Wszystkie rany, wszystkie męki,

Ale Polsce męki skróć!

Boże Ojców, Boże wielki

Weź krew naszą do kropelki,

Ale Polsce wolność wróć!^[1]