Hej, w dzień narodzenia Syna Jedynego,

Ojca przedwiecznego, Boga prawdziwego –

Ludu rzesze rojne ruszyły na wojnę.

Hej! kolęda, kolęda.

Wre wojna z Moskalem, w Polsce wielkie święto,

Boć z piekieł wasalem za bary się wzięto.

Strzelcy atakują, pogrom już gotują.

Hej! kolęda, kolęda.

Pogoda sierpniowa pola całowała,

Gdy z murów Krakowa szła gromadka mała(1)

Na żołnierskie znoje, na zwycięskie boje.

Hej! kolęda, kolęda.

Królowie umarli w tej doniosłej chwili

Powieki rozwarli i błogosławili.

Coś rzuciło czary: Orzeł, Wawel stary.

Hej! kolęda, kolęda.

Sierpniowe promienie pola całowały.

Ninie Narodzenie – pola, rańtuch(2) biały.

Oni dalej trwają, z wrogiem się porają.

Hej! kolęda, kolęda.

Wigilijną nocą świetny cud się iści

I gwiazdy migocą świetniej uroczyście

Tam u mojej matki bieleją opłatki...

Hej! kolęda, kolęda.

A oni się w rowy strzeleckie zaszyli,

Wśród strzałów rozmowy swe święta przebyli.

Boje mieli krwawe, z wrogiem ciężką sprawę.

Hej! kolęda, kolęda.^{[1], [2]}