Namiot ogromny z błękitu,

wsparty na drzewach jak maszty.

W dzień, wśród połonin,

wiatr nam w nim zaśpiewa,

rozświetlą nocą gwiazd latarki... Hej!

Dun daga dan, dan daga...

Słońca złociste promienie

plotą warkocze w konarach.

Fromborski księżyc

znów nas tu odnalazł,

wysoko zawisł nad bukami.

Dan daga dan, dan daga...

Ścieżką niedźwiedzią i rysią,

szlakiem północnych puchaczy

błądzi wspomnienie

pętlą obwodnicy

i z Cisnej zerka na Komańczę.

Dan daga dan, dan daga...

Tu, pośród dębów i grabów,

nigdy nie będą dni szare,

wiosną zielone, latem kolorowe,

jesienią złote, zimą białe.

Dan daga dan, dan daga...^[1]