Na dotyk twój

Na kadzideł swąd

Rozsuwam swój

Snem osnuty splot

Owijam się dokoła królewskich rąk

Ze żmii masz bransoletę na chwałę twą

Patrz Kleopatro jak wolno podpełza śmierć twoja

Po gładkim ramieniu po szyi w której krew biegnie

Szybko jak armie bez ojczyzny i bez wodza a

Pot kochanka zdobywcy

Schnie pod różem

Na policzkach twych – nie odzyskasz go

Blask państwa piramid

Zgasiły fale

Resztki floty twej

Kołyszą się wolno

Nad sławą

Kobiety

Czekasz na jad

A ja zwlekam wciąż

I nie tknę cię

Aż poczujesz żal i strach

Wspominaj swego życia blask dzień po dniu

Twój wjazd do Rzymu i sławę za cenę krwi

Kłamstwa i zdradę najbliższych w ulewie klęsk

Już – z oka złota łza wypada żłobi drogę w różu twej twarzy

Już – z kłów mych czarny jad wypływa żłobi drogę w różu krwi twojej

Już – leżysz martwa na marmurach pełznę w ciszy korytarzy a

Chłód płyt kamiennych nic nie znaczy dla wyziębłych ciał naszych...^[2]