Kończy się wiek, w szklance gin, barman kończy już pracę,

Kończy się przyjaźń, słowa też znaczenie swe tracą –

Kapelusz wciskam na głowę – ostatni mody krzyk,

Ulice chłodne, zimowe, nie mówią mi już nic,

Chimera w moim czerepie znalazła miejsce swe

Ciągnie mnie prosto nad rzekę – wskazując most we mgle...

Dwudziesty wiek, dwudziesty wiek –

Coś kończy się, coś się zaczyna, lecz co to jest?

To fin de siecle, to fin de siecle –

Wszystko zbyt krótko i zbyt szybko dzieje się.

Z oddali słychać muzykę – echo przyniosło ją:

Hari, hari, hari o...

Papieros wypadł mi z ręki, spoglądam za nim w dół –

Z wodą odpłynął maleńki płomyczek moich snów...

Ostatni raz czytam list: „Romeo – stuknij się,

Prawdziwa miłość? – Daj spokój, nie było nigdy jej!”

Dwudziesty wiek, dwudziesty wiek –

Coś kończy się, coś się zaczyna, lecz co to jest?

To fin de siecle, to fin de siecle –

Wszystko zbyt krótko i zbyt szybko dzieje się.

Kończy się wiek, kończy noc i piosenki to finał –

Nie było jej, ani mnie, ani niemego kina,

Nie było gestów ni słów w bukiet rymów ubranych,

Nie było marzeń szalonych, ni dwojga zakochanych...

Odpływam więc, urywając piosenki mojej wątek

Do takich miejsc, gdzie poezja wszystkiemu da początek...^[1]