Korowajnoje ciasto, korowajnoje ciasto

Pobiegło na miasto, a z miasta na rynek,

Zakwitło jak barwinek.

Mój korowaj jak róża, mój korowaj jak róża

Wyleciał ze wzgórza, ze wzgórza w doliny,

Już nie mamy dziewczyny.

Wygartuj mamo żar, żar, wygartuj mamo żar, żar –

Czy tobie córki nie żal?

Mama żar wygartała, mama żar wygartała

I po córce płakała.

Gdzież ta swaszka, co z seła, gdzież ta swaszka, co z seła –

Niech przyniesie pomeła.

Gdzież ta swaszka, co z chaty, gdzież ta swaszka, co z chaty –

Niech przyniesie łopaty.

Gdzież ta swaszka, co w szubi, gdzież ta swaszka, co w szubi –

Niech przyniesie kociuby!

Już korowaj zrobili, już korowaj zrobili

I ręce umyli, gospodarz wstawił ławy

I przyniesie gorzały.^[2]