Pyłki piasku, punkty twarzy, przestwór mroczny zrywa wiatr,

Dziwne miejsce los nam zdarzył i perfidnie wybrał czas,

Cóż w tym my?

Pytam: cóż w tym my?

Do wyboru tylko norma: jeśli myśl to prosty krój

Dawno za nas rozstrzygnięto, i ostatni ucichł bój,

A gdzie my?

Pytam: a gdzie my?

Dziejowy dowcip,

Z absurdalnej sztuki kraj,

Mistrzowie wizji urządzają nowy raj.

Cóż mają dla nas?

Dostajemy zestaw ról,

Wybór niewielki i spod kiepskich wyszły piór!

Znowu ktoś wie od nas lepiej,

No popatrzcie, jak ma być,

Po ramieniu ktoś nas klepie,

Absurdalnie każąc żyć,

A my cóż?

Pytam: a my cóż?

A my cóż? pytam, a my cóż?!

Mechaniczny taniec trwa, dziwny skrzypek dziwnie gra

Krok dyktuje, usypiając nas w tym rytmie.

Kto magiczny przerwie krąg, smyczek z martwych wyrwie rąk,

Z mroku mitów wyprowadzi nas na drogę?

Może my, może my?^[2]