Wpierw rządził smok, najgorsza z mend!

Z nim szewczyk uwinął się szparko.

Uraczył go winem krajowym „bełt”

Ten wypił i... zatruł się siarką!

I odtąd Krak rozluźnił się

Choć naród się zdziwił szalenie,

Bo summa summarum tak wyszło, że

Gorzałka to nasz sprzymierzeniec!

Lecz Kraka drążył nowy spleen

O mężu dla córki śnił słodko

A była wszak Wanda nie byle kim:

Dziewicą i patriotką!

Aż w końcu Krak na pomysł wpadł

I w przyszłość spozierał już śmielej.

Heroldom zaś kazał roztrąbić w świat

Że jest do zrobienia interes!

Wnet przybył tłum, przy mężu mąż

Mołdawskich i ruskich bojarów

Lecz Wandzie, niestety, marzył się wciąż

Kandydat z „drugiego obszaru”!

I nagle wieść: niemiecki graf!

A dziewczę zżerały już chucie

Gdy plotka dotarła do Wandy, ta

robiła akurat na drucie!

Tymczasem rycerz Zygfryd z Bonn

W odświętny rynsztunek zakuty

Zaś Krak walerianą się spił, gdy on

Nadjechał gdzieś od... Nowej Huty!

Przed Wandą stanął sławny mąż

I spojrzał z zachwytem niebiańskim

I słodko zapytał: Sprechen Sie deutsch?

W starocerkiewno-germańskim!

Oniemiał dwór z zazdrości spuchł

Że Wanda Ojczyznę swą zmienia

I wtedy wśród dwórek zrobił się ruch

By przysłać im z Bonn zaproszenia.

Gdy prośby szły ze wszystkich stron

Zwiał cichcem Krakusa zięć przyszły

Zaś Wanda z żalu za grafem z Bonn

Skoczyła z Wawelu do Wisły!

Zrozumieć łatwo można to

Co prawdą w jaskrawej goliźnie

Jak rodzą się u nas legendy o

O naszym patriotyzmie!^[1]