Królowo Wiktorio

Kocha cię mój ojciec

I cały jego tytoń

Ja również cię kocham

We wszystkich twych formach

Szczupłą, nieładną dziewicę

Płynącą pośród niemieckiego piwa,

Okrutną władczynię wielkiej, różowej mapy

Samotną w żałobie po Księciu

Królowo Wiktorio

Jestem smutny i deszczowy

Jestem brudny jak szklany dach

Nad dworcem kolejowym

Czuję się tak jak nieuczęszczana

Wystawa wyrobów z żeliwa

Potrzebuję ornamentów na wszystkim

Ponieważ moja miłość

Odeszła z innymi chłopcami

Królowo Wiktorio

Nowoczesna miłość

Zupełnie mi nie odpowiada

Czy wejdziesz w moje życie

Z twoim smutkiem

Czarnymi powozami

I doskonałymi pamiętnikami?

Królowo Wiktorio

Dwudziesty wiek

Należy do ciebie i do mnie

Niech partnerstwo nie osłabi

Naszej samotności

Bądźmy parą surowych olbrzymów

Którzy pozbawiali kolorów

Retorty w salonach wiedzy

Którzy nieproszeni wtrącali się

W każdy Porządek Świata

Którzy zawstydzali zapatrzonych turystów

Niezrównanym poczuciem sprawiedliwości^[2]