Darmo mi, matko, stawisz krosienka,

inna mię teraz myśl wiedzie.

Ach! Pozwól raczej wyźrzeć z okienka,

czyli mój Filon nie jedzie?/bis

Gdyśmy na siebie spojrzeli mile,

powiedział tylko dwa słowa.

Bez niego teraz przykre mi chwile,

on mojej duszy połowa!/bis

Cóż go tak długo tam zatrzymało?

Drogać mu nie jest daleka.

Serce on moje zna jeszcze mało,

które na niego tak czeka./bis

Przez ten ma gaik jechać mój miły,

kiedyż twarz jego zaświeci?

Ptaki się stamtąd nagłe zruszyły,

zapewne on to już leci!/bis

Otóż i widać! Gość luby jedzie,

sercu mojemu życzliwy.

Miłość tu do nas wzrok jego wiedzie,

a pod nim igra koń siwy./bis

Siędę u krosien na moment miły,

abym tę radość ukryła,

by nie zrozumiał Filon przybyły,

że ja tu po nim tęskniła./bis^[1]