Pasałem ja konie, pasałem ja owce

pod borem, pod lasem, na zielonej łączce.

Na zielonej łączce, koło dąbrowiny,

gdzie ścinają chłopy na kosze wikliny,

gdzie ścinają chłopy na kosze wikliny.

A kiedy na niebie świecił miesiąc złoty,

wracałem z pastwiska do swojej zagrody.

Każda moja owca miała złoty dzwonek,

dzwonił na jej szyi, jak w polu skowronek,

dzwonił na jej szyi, jak w polu skowronek.

Polnymi dróżkami, ścieżką koło młyna,

poszedłem w niedzielę aż do Wołomina.

I tam na jarmarku poznałem dziewczynę,

ona ma dziś męża, a ja gospodynię.

Takem to z pastucha został gospodarzem,

o pasaniu owiec czasem sobie marzę.

Po moich owieczkach został jeno dzwonek,

dzwoni na mej szyi, jak w polu skowronek,

dzwoni na mej szyi, jak w polu skowronek.^[1]