Chcica niczym chuć mamucia

Ogarnęła baby, chłopy

By z zaścianka i zepsucia

Chyłkiem wejść do Europy!

Każdy pędzi żywot mnisi

Bo na chamstwo zagiął parol

Choć na wardze pet mu wisi

Czuje się jak książę Karol!

Już nie przeklnie ani splunie

Ani w rękaw nos ślimaczy

Wszak do Europy sunie

Sunąc wie, co bon ton znaczy!

Cieć najgorszy, godny kary

Choć przemierza w noc ulice

Nawet, jeśli ma „zamiary”

Nie da w mordę, lecz w oblicze.

Chłop co kiedyś okowitą

Spijał wiadra i miał banię

Teraz młócąc zżęte żyto

Snuje wątek o Nirwanie.

Cudzej zupy nie dojada

Pod nogawki chowa troki

Wie, że śmierdzieć nie wypada

A gdy śmierdzi, to się skropi.

Nikt w przesądy, dusz zakałę

Nie uwierzy, puści kantem

Że kto w szkole dostał pałę

Musi zostać policjantem.

Tak nam zwiększa prestiż w świecie

Ta krucjata świętej woli

Tylko w miejskiej toalecie

Wciąż gazeta w innej roli!^[1]